JĘZYKOWY BŁˇD co to jest
Jak się pisze BłˇD Językowy. Czym jest skodyfikowanej), przyjętej poprzez społeczeństwo posługujące.

Definicja Błˇd Językowy

Co to znaczy BŁˇD JĘZYKOWY: odstępstwo od normy językowej (zwyczajowej albo/i skodyfikowanej), przyjętej poprzez społeczeństwo posługujące się danym językiem. Błąd jest rozumiany jako takie odstępstwo, które jest niecelowe, tzn. jego zaistnienia nie da się uzasadnić. Nie uznamy z kolei za błąd odstępstwa od normy na przykład w literaturze, gdzie użycie niezgodnych z normą form może wzmagać wyrazistość utworu, pełnić funkcję estetyczną i tym podobne Nawet w codziennej komunikacji świadomy wybór błędnej formy może być uzasadniony, na przykład gdy chcemy uzyskać sukces humorystyczny, choćby poprzez naśladowanie mowy dzieci: Daj także jeść temu *drugiegowi gołąbkowi. Trzeba jednak pamiętać o takim obudowaniu swojej wypowiedzi, tak aby nie było wątpliwości, iż użycie błędnej formy jest świadome, celowe, iż jest swoistym cytatem. W przykładzie powyższym może być: Jak mówi Martynka "Daj także jeść...". Powodem faktycznych błędów językowych jest nieznajomość normy językowej. W takim wypadku wątpliwości pozwalają rozstrzygnąć słowniki, podręczniki gramatyczne, poradniki językowe. Może nią być również "niechlujność" językowa, nieprzywiązywanie wagi do tego, jak się mówi i pisze. Do błędów językowych należą: błędy fonetyczne, gramatyczne, leksykalne, frazeologiczne, składniowe, stylistyczne, a również ortograficzne i interpunkcyjne. Błąd fonetyczny narusza normy poprawnej wymowy, na przykład samogłoski ą w wygłosie (*tom łacinom dziewczynom żarn. tą niebrzydką dziewczyną, *ido drogo żarn. idą drogą); akcentowania, na przykład *gramatyka, *poszlibyśmy żarn. gramatyka, poszlibyśmy, a również zwyczajowej wymowy niektórych wyrazów na przykład *ideja żarn. idea. Wybrane z tych błędów mają podłoże gwarowe, na przykład *cós, *A:tós żarn. cos, ktoś; *złapę, *kąpę żarn. złapię, kąpię. Błąd gramatyczny narusza normy gramatyczne, a więc fleksyjne i słowotwórcze. Błędy fleksyjne dotyczą nieznajomości reguł odmiany wyrazów, na przykład z ^przyjacielami żarn. z przyjaciółmi; niema *Fołtasiów-nej, * Witkiewiczównej żarn. nie ma Fołtasiówny, Witkiewiczówny; z *sędzim żarn. z sędzią; *liściami żarn. liśćmi. Błędy słowotwórcze polegają na wadliwym zastosowaniu przyrostków, na przykład * tfusde/szyzam. tfust-szy, *namyśleć się żarn. namyślić się (w znaczeniu ´zastanowić się´), *zawiadować żarn. zawiadywać. Do gramatycznych należą także błędy opierające na niedobrym zaklasyfikowaniu rodzajowym: *ten pomarańcz żarn. ta pomarańcza, *wstrętny potwarz żarn. wstrętna potwarz. Błąd leksykalny to użycie wyrazów w znaczeniu niezgodnym z polską tradycją językową, na przykład "´´zabezpieczy´ć pożywienie żarn. zapewnić pożywienie; nie *potrzebujesz tam iść żarn. nie musisz. Może wynikać z użycia wyrazu w przekręconej formie, na przykład *fiksus żarn. fiskus, *ka-lafior żarn. kaloryfer, lub wyrazu nieznanego polszczyźnie, na przykład eme-raid żarn. szmaragd. Błąd frazeologiczny to zniekształcenie tradycyjnego połączenia wyrazowego poprzez zastąpienie jednego ze składników słowem blisko-znacznym, np * ciężki (żarn. twardy) orzech do zgryzienia, snuć * perspektywy (żarn. plany); kontaminację, a więc pomieszanie dwóch związków frazeologicznych, na przykład odgrywać rolę i mieć znaczenie w *odgrywać znaczenie, odnieść zwycięstwo i ponieść porażkę w *odnieść porażkę; używanie połączeń wyrazowych, których składniki mają to samo znaczenie ( pleonazm, tautologia): wracać z powrotem, poprawić na lepsze, eksport za granicę; a również niedopuszczone normą zwyczajową połączenia pewnych wyrazów, a więc można mówić: wziąć się w garść, lecz nie: *w rękę; żywić obawę, lecz nie: *strach. Błąd składniowy narusza normy składniowe zdania pojedynczego i złożonego. W składni zdania pojedynczego bazuje na pogwałceniu reguł łączenia wyrazów w związku zgody ( związek składniowy): Jego Ekscelencja *wyjechala żarn. wyjechał, trzy szkoły* zostało (żarn. zostały) zamknięte; może także dotyczyć związku rządu, w tym wypadku najczęstszym błędem jest nieużywanie w konstrukcjach zaprzeczonych dopełniacza: nie czytam ^książkę (żarn. książki), lecz również obstawanie przy składni biernikowej w sytuacji niektórych czasowników wymagających dopełnienia typu szukać, korzystać, zapomnieć. szukam *pracę (żarn. pracy), używam ^metodę (żarn. sposoby), zapomniałam *czapkę (żarn. czapki); dotyczy także związku przynależności: wylądować na ziemię (żarn. na ziemi). W zdaniu złożonym to jest złe użycie spójników, na przykład nie szedł, *a biegł (żarn. lecz bieg}), powtarzanie tych samych w bliskim sąsiedztwie, na przykład wystarczało, aby tata odmówił mu czegoś, * aby (żarn. a) wpadał w złość. Bardzo powszechnym błędem składniowym jest także złe użycie imiesłowowego równoważnika zdania, na przykład *Odrabiając lekcje (żarn. Kiedy odrabiałem lekcje), przeszkodzi} mi brat; *Jadąc nad morze (żarn. Kiedy jechałem nad morze), spóźnił się mój pociąg. Błąd stylistyczny bazuje na zastosowaniu w wypowiedzi środków językowych niestosownych z uwagi na jej funkcję, a więc należących do innego stylu funkcjonalnego niż ten, gdzie tworzona jest wypowiedź. Błędne będzie zatem użycie wyrazów facet, forsa w tekście urzędowym, a uiścić opłatę, dokonać zakupu w tekście potocznym. Do błędów stylistycznych zalicza się również wszelakie nieporadności w budowaniu tekstu, które mogą wpływać na jego niezrozumienie i powtarzanie w bliskim sąsiedztwie tych samych wyrazów, wykorzystywanie pleonazmów, tautologii. Błąd ortograficzny to zapisanie wyrazu albo połączenia wyrazowego, które nie jest zgodne z normą ortograficzną skodyfikowaną w słownikach ortograficznych i zbiorach prawideł ortograficznych. Tradycyjnie najczęstsze błędy ortograficzne w polskich tekstach dotyczą pisowni liter u - ó, ch - h, rz o ż, co jest wywołane zrównaniem brzmienia głosek zapisywanych poprzez te pary liter, mających w przeszłości różną wymowę. Natomiast współczesna tendencja do odnosowienia samogłoski ę w wygłosić skutkuje błędną pisownię: *jade, ciocie, rękę żarn. jadę, ciocię, rękę. Sporo kłopotu nastręcza rozdzielna i łączna pisownia grup wyrazowych (z pewnością, faktycznie; nie lubię, nielubienie; niejeden, lecz dwa, niejeden człowiek; z końca, skończyć) i pisownia ogromnych liter zarezerwowana dla nazw własnych (Francuz, Francja, francuski; Kazimierz Ogromny, ogromny Kazimierz; Ocean Spokojny, spokojny ocean). Warto zauważyć, iż zasady pisowni w różnych językach inaczej regulują kwestie pisowni ogromnych i małych liter. W języku niemieckim na przykład ogromną literą zapisuje się wszystkie rzeczowniki, a w angielskim nazwy dni tygodnia i miesięcy. Błąd interpunkcyjny to niestosowne użycie albo pominięcie jakiegoś znaku interpunkcyjnego. Najczęstsze błędy dotyczą złego użycia przecinka, na przykład nieoddzielania przecinkami zdań podrzędnych od nadrzędnego (ma być: To, co powiedziała, zastanowiło mnie. Anna, rozmawiając poprzez telefon, zapomniała, iż nastawiła mleko, które wykipiało). W miarę regularnie pojawiają się również błędy w używaniu kropki przy skrótach, którą należy stawiać, gdy ostatnia litera skrótu nie jest ostatnią literą wyrazu skróconego (ma być: p. pro f. Malinowski, lecz magister/dr Stasiuk, chyba iż chcemy zapisać formę odmienioną magistra Stasiuka, doktorem Stasiukiem, wtedy piszemy magister. / dr. Stasiuka)

Czym jest Językowy Błˇd znaczenie w Słownik na B .